Tot voor kort vertelde ik mezelf (onder andere) dat ik iemand ben die nooit iets afmaakt. Dat ik altijd enthousiast ergens aan begin, maar het na verloop van tijd opgeef of het in ieder geval niet afmaak. Belangrijk is het oordeel dat hier bij komt kijken: niks afmaken is slecht. Als je ergens aan begint, moet je het ook afmaken en als je dat niet doet dan heb je gefaald.
Toen ik me een paar jaar geleden ging verdiepen in persoonlijke ontwikkeling leerde ik al snel dat ieder mens overtuigingen heeft en dat veel van die overtuigingen niet waar zijn, maar dat we er wel in geloven. Wij geloven wat ons door onze ouders is verteld, wat we op school hebben geleerd en wat we zelf hebben ervaren. Op zich niks mis mee trouwens. Niet alles wat je gehoord, geleerd of ervaren hebt is fout of slecht. Overtuigingen hebben vaak een functie. Op een bepaald moment. En dus niet altijd.
Onderzoek
Inmiddels geloof ik dat het goed is om mijn overtuigingen te onderzoeken. Zodra ik me bewust word van een overtuiging, dat is wel een belangrijk punt, stel ik mezelf de vraag: Klopt het wat ik denk, helpt het me en wil ik dit nog wel geloven? Heel lang wist ik niet dat het zo werkt, was ik me niet bewust van mijn overtuigingen en heb ik me dus niet afgevraagd of wat ik dacht over mezelf wel klopte. (sidenote: het is goed om dit ook te doen voor hoe we anderen, de maatschappij, de wereld zien.)
Eerlijk gezegd heeft het schrijven van deze blog mij geholpen bij het aanpakken van deze overtuiging. Ik was me er al wel van bewust dat ik deze overtuiging heb (of nu dus eigenlijk had), maar had mezelf nog niet de vragen gesteld. Terwijl ik aan het schrijven was en probeerde te bedenken wat ik dan ‘allemaal’ niet heb afgemaakt kon ik eigenlijk niet zoveel bedenken.
Klopt het? Helpt het me?
Wil ik dit nog geloven?
Natuurlijk zijn er dingen die ik niet afmaakte. Zoals de cursus schrijven waar ik twee opdrachten van deed, die vervolgens in de kast verdween en tijdens een, overigens zeldzame, vlaag van opruimwoede bij het oud papier belandde. En ook met mijn fotografiebedrijf ben ik, na een koerswijziging en een aantal tegenslagen mee gestopt.
Maar ik weet ook waarom dat gebeurde.
Die cursus schrijven was ten eerste kwalitatief niet wat ik er van verwacht had en ten tweede volledig schriftelijk en zelfstudie en dat past helemaal niet bij hoe ik leer.
Mijn eigen bedrijf als fotograaf bleek uiteindelijk toch niet de juiste uitingsvorm van de creativiteit die ik in me heb. Maar het heeft me wel heel veel gebracht. Als ik namelijk dat bedrijf niet had gehad, was ik nooit gestopt met mijn baan in loondienst. Dan had ik dus tijdens de eerste lockdown niet de noodzaak en ook niet de tijd gehad om na te denken over wat er wel wilde toen ik niet kon fotograferen. En dan was ik niet uitgekomen bij het schrijven.
Klopt het?
Dus klopt mijn overtuiging dat ik nooit iets afmaak? Nee. Vooral het woordje ‘nooit’ klopt niet. Ik heb namelijk heel veel dingen wel afgemaakt. De opleidingen waar ik aan begon heb ik afgemaakt in de tijd die er voor stond, ik heb een periode van vijftien jaar voor dezelfde baas gewerkt en mijn kinderen heb ik ook nog steeds ;).
Maar deze overtuiging heeft me ook wel eens belemmerd. Dan wilde ik iets doen, maar begon ik er niet aan omdat ik dacht dat ik het toch niet ging afmaken. Zo jammer, want wat als ik dat had gedacht toen ik vorig jaar een boek wilde schrijven?
Een overtuiging die voor mij wel klopt en die ik dus ook echt geloof is dat elk mens zijn of haar eigen pad heeft en vroeg of laat ook op dat pad terecht komt. Soms met een omweg, soms door moeilijk begaanbaar gebied en soms met kleine stapjes, maar altijd uiteindelijk op het juiste pad. Dan voel je, dit is het. En dat is precies wat ik nu voel. Schrijven is mijn pad!
De moraal van dit verhaal: onderzoek je overtuigingen en alles heeft een reden.
